شهرام عطائی

شناسنامه فیلم: کارگردان،  نویسنده فیلم‌نامه و تدوین: کیم کی‌دوک
                    فیلم‌بردار: یونگ مو و سونگ
         موسیقی: هیونگ وو نوه
                    بازیگران: یونگ ووها- جی‌یئون پارک- هیون آ سئونگ
         محصول کره و ژاپن 97 دقیقه
                    جوایز: برنده پلاک طلا از جشنواره فیلم شیکاگو
                    سال ساخت: 2006
درباره کارگردان: کیم کی دوک در سال 1960 در ایالت کیونگ سانگ کره جنوبی متولد شد. کودکی‌اش در یک روستای کوهستانی گذشت.  در 17 سالگی هنرستان را رها کرد و به کار در کارخانه مشغول شد. در 20 سالگی وارد نیروی دریایی شد و همزمان استعداد خود را در نقاشی کشف کرد.  سپس مدت 2 سال در کلیسا به کار تزئینات پرداخت و هدفش این بود که واعظ شود، اما در 1990 به فرانسه رفت و به تحصیل در رشته هنرهای زیبا پرداخت.  او تحصیلات رسمی در زمینه سینما نداشت و هرگز به عنوان دستیار کارگردان نیز کار نکرد و این یکی از دلایلی بود که اغلب به خاطرش مورد انتقاد منتقدان هموطنش قرار می‌گرفت.
فیلم‌های مهم: جزیره، ساخت 2000، برنده بهترین فیلم از جشنواره بروکسل
بهار، پاییر، تابستان، زمستان ...و بهار ، ساخت 2003، برنده بهترین فیلم‌نامه بخش بین‌المللی از جوایز فیلم‌های اروپایی، جایزه ویژه هیات داوارن جشنواره لوکارنو
3Iron ، ساخت 2004، برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه از جوایز فیلم‌های اروپایی، جایزه منتقدین بین‌المللی از جشنواره سن سباستین، بهترین فیلم جشنواره وایادولید، جایزه منتقدین بین‌المللی و بهترین کارگردانی از جشنواره ونیز
Samaria، ساخت 2004، برنده جایزه بهترین کارگردانی از جشنواره برلین
Breath، ساخت 2007، نامزد نخل طلای کن

می‌توانیم «کیم‌کی دوک» را به مولفه‌هایی که از نظر ساختاری و درون‌مایه‌ای در کارهایش تکرار می‌شود، کارگردانی مولف و در عین حال مدرن تلقی کنیم. فیلم با ساختار دایره‌ای خودش باور زمان را در ذهن و از دید تماشاگر می‌شکند که این ریشه در اعتقادات بودیسم و فلسفه‌ی تناسخی و زندگی‌های موازی، از باورهای کارگردان فیلم دارد.  همین رویکرد را در چند فیلم دیگر «کیم کی دوک»، بخصوص فیلم «بهار، تابستان، پاییز، زمستان ...و بهار» مشاهده می‌کنیم.  انتخاب عنوان «زمان» برای این فیلم نه تنها کارکردی ساختاری برای رفت و برگشت‌ها و پیمودن مسیری دایره‌وار دارد بلکه به لحاظ محتوایی نیز کاربرد دارد.  انسان‌ها با گذشت زمان دچار روزمرگی از چیزهایی می‌شوند که زمانی به آن‌ها عشق می‌ورزیدند و عادت، آفت احساساتشان می‌شود.
جدای از زمان، وسوسه نیز یکی دیگر از تم‌های محوری فیلم است که به عنوان حسی ویرانگر تصویر شده و به موضوعی اساسی، در جامعه‌ی امروز کره و بسیاری دیگر از کشورها، تبدیل شده است.  درصد بالایی از انسان‌ها برای داشتن ظاهری زیبا خود را به زیر تیغ جراحان پلاستیک می‌سپارند یا برای داشتن اندامی بی‌عیب و نقص از ظاهر طبیعی خود خارج شده و خود را چاق، لاغر، برجسته، کشیده و ... می‌کنند تا با استاندارهای مجازی دنیای پوچ و مصرف‌گرا مطابقت داشته باشند.
بازی‌ها و روایت فیلم مینی‌مالیستی و موجز است و فیلم اطلاعات زیادی در دیالوگ‌ها به ما نمی‌دهد و گفتگوهای‌ فیم کم دیالوگ است و کارگردان با فضاسازی‌های مناسب سعی کرده است تصاویر و مفاهیم را منتقل کند که استفاده از لوکیشن‌های تکراری نظیر پارک مجسمه‌ها وکافه تریا مؤید آن است.  گفتگوی کم را کارگردان فیلم در مصاحبه‌ای اینگونه توجیه کرده است: «هرچقدر که زندگی کنید ایمانتان به کلمات همان‌قدر کم می‌شود.  گفتگو آسان‌ترین راه برای تحریف احساسات آدم‌هاست».