قهوه و سیگار
شهرزاد ایران نژاد

1- سفید
2- سیاه
3-قهوه
4- سیگار
5-سلامتی
6-گفتگوهای بی اهمیت روزمره
7-چارخانۀ سیاه و سفید
8-بازیگران (و غیربازیگران) مورد علاقۀ جارموش
9-طنز زیرپوستیِ غیر زورکی
10-ریتمِ کاملاً غیر دراماتیک روزمره
11-بازی های طبیعی و گاه متقاعدناکننده
...
11 عنصر نامبرده را با هم نه چندان خوب بیامیزید، به صورتی نه چندان یکنواخت بین 11 اپیزودِ نه چندان هم اندازه تقسیم کنید؛ حاصلِ آن مجموعه ای است که جیم جارموش در سال 2003 با عنوان «قهوه و سیگار» منتشر کرده است. مجموعه ای که در آن مؤلف سعی کرده با لحاظ کردن جزئیات ارجاعیِ چندی بین اپیزودها حسی از وحدت ایجاد کند.
یک اپیزود را ببینید، اپیزود دوم را خواهید دید، و پس از آن دنبال سومی خواهید گشت ... پس از مصرف یک جایِ هر 11 اپیزود اما، بعید است حسی که پیدا می کنید جایی نزدیکی های رضایت طبقه بندی شود. تصور اینکه از دیدن کل مجموعه کسانی جز فدائیان راه جارموش عمیقاً لذت ببرند دشوار است. کاملاً بعید است که غیرِ جارموشیان پس از دیدن کل این مجموعه، کوچکترین انگیزه ای داشته باشند، برای کشف اینکه کنارِهّمگُذارندۀ اجزای آن واقعاً چگونه موجودی است.
هر یک از اپیزودها به تنهایی، برای چشم به راهانِ تالیفات جارموش، به کنسانترۀ بسته بندی شدۀ راحت الحلقومگونه ای می ماند- هریک نمونه ای کوچک از هر آنچه جارموش در تالیف فیلم هایش شیفتۀ آنهاست: شروع کار از «افراد» و نه از روایت، کنار هم گذاشتن جزئیات برای رسیدن به روایتی که هیچ خط روایی خاصی ندارد و «پیامی» نمی خواهد برساند، فرمِ و الگوی فیلمبرداری ساده و ثابت برای هر اپیزود، جزئیات، جزئیات و جزئیات ...
اگر طبق توصیۀ پیش از این، تمام اپیزودها را با هم مصرف نکنید، اگر به خود فرصت دهید تا بتوانید تک تک آنها را مزمزه کنید - و به تعبیر جارموش، چشم چرانانه دید بزنید و نه نگاه کنید – قهوه و سیگار جارموش همچون دورِهمیِ دوستانۀ بعداز ظهری خواهد بود، با حظور ریز لذت های انسانی، راحت و طبیعی.